MENU
  • YAZARLAR
  • FOTO GALERİ
  • WEB TV
  • ASTROLOJİ
  • YEREL HABERLER
  • HABER ARŞİVİ
  • YOL TRAFIK DURUMU
  • ETKİNLİK TAKVİMİ
  • RÖPORTAJLAR
  • GAZETE MANŞETLERİ
  • Künye
  • Gizlilik Politikası
  • AGB
  • İLETİŞİM
Haber Vizyon
DOLAR42.7031
EURO50.1678
GR ALTIN5902.2
ÇEYREK3691.5
Haber Vizyon
Haber Vizyon
  • GÜNDEM
  • ALMANYADAN
  • SANAT/MÜZİK
  • ŞEREF KÖŞESİ
  • ETKİNLİK
  • GAYRİMENKUL
  • TURİZM
  • GASTRONOMİ
  • SAĞLIK
Kapat

Annem Artık Biraz Dinlensin!

Ana SayfaYazarlarYaşar Yeşilkuşak
19 Kasım, 2026, Perşembe 20:31 246
  • yazdıryorum yazfont küçültfont büyüt

ÇOK DEĞERLİ DOSTLARIMA

Aşağıdaki yazı bizim kuşak için uzun ama güzel bir analiz

Geçen gün çocuklar oturmuş, benim hakkımda karar veriyorlar.

“Annem artık biraz dinlensin.”

Ben de yan odadan dinliyorum. İnsan kendi geleceğini konuşan toplantıya çay götürür mü? Götürdüm. Hem şeker isteyen var mı diye sordum hem de yönetimin hâlâ kimde olduğunu hatırlattım.

Meğer markete yalnız gitmemi istemiyorlarmış.

Kırk yıl bu evin bütün alışverişini yaptım. Kimin hangi peyniri yemediğini, hangi deterjanın kaşındırdığını ben bilirim. Şimdi bir yoğurt almaya giderken yanıma refakatçi verilecek.

Üstelik görevlendirdikleri torun, yoğurdun nerede satıldığını bana soruyor.

Çocukların sevgisinden şüphem yok. Yalnız sevgileri son yıllarda biraz denetim ağırlıklı çalışıyor.

“Neredesin?”
“Üstüne bir şey aldın mı?”
“Çok yorulma.”
“Oraya tek başına gitme.”

Bunların hepsini zamanında ben söyledim. Demek ki aile içinde hiçbir cümle kaybolmuyor. Otuz yıl sonra dönüp sahibini buluyor.

Geçenlerde kızım telefonuma bir uygulama yükledi.

“Buradan nerede olduğunu görebileceğiz,” dedi.

“Ben de sizin nerede olduğunuzu görebilecek miyim?”

“Anne 
bizimki başka.”

Elbette başka. Onlar gece dışarı çıkınca sosyal hayat, ben akşam bakkala çıkınca arama kurtarma.

Aslında emeklilik pek yanlış tanıtılıyor. İnsan çalışmayı bırakınca boş vakti olacak sanıyor. Oysa aile, boş vaktini senden önce fark ediyor.

“Sen zaten evdesin, kargoyu alırsın.”

“Senin yolunun üstü, şunu bırakırsın.”

“Sen erkencisin, ustayı beklersin.”

Emekli olduğum günden beri evde ücretsiz lojistik hizmeti veriyorum. Bir tek kartvizitim eksik. Ona da “Annem halleder” yazdıracağız.

Usta beklemek başlı başına bir meslek.

“Teyze sabah oradayım,” diyor.

Hangi sabah olduğunu sormayı unutmuşum. Üç gündür ilişkimiz umut üzerinden yürüyor.

Nihayet geliyor, ben yanında durunca rahatsız oluyor.

“Teyze, sen otur, ben yaparım.”

Evladım, ben zaten sen yapacaksın diye üç gündür oturuyorum. Müsaade et de olayın gelişme bölümünü göreyim.

Bir de artık bana her yerde “Teyze” diyorlar. İlk zamanlar dönüp arkamdaki bayanı arıyordum. Şimdi doğrudan cevap veriyorum. İnsan bir unvanı böyle kabulleniyor işte; tören yapılmıyor, eline de belge verilmiyor.

Geçen gün benden pek de genç olmayan biri “Teyzeciğim” dedi.

Yüzüne dikkatle baktım.

Biraz daha konuşsak aynı ilkokuldan çıkacağız.

Yine de yaş almanın bazı kolaylıkları var. Mesela istemediğin bir davete gitmemek için uzun açıklamalar yapman gerekmiyor.

“Akşam çıkamıyorum,” diyorsun.

Herkes anlayışla karşılıyor.

Çıkamayacağımdan değil. Saat sekizde çayımı demlemişim, rahat kıyafetimi giymişim, dışarıda söyleyeceklerimi de zihnimde söylemişim. Şimdi bütün bu düzeni bozup bir yere giderek aynı şeyleri sesli söylemenin ne gereği var?

Ama eski bir arkadaş arayıp “iki laf edelim,” derse beş dakikada hazırlanıyorum.

Demek ki insanın yaşı biraz da kimin çağırdığına bağlı.

Arkadaşlarla buluşunca garson artık sipariş sormuyor. Bizi tanıyor.

Birimiz çayı açık istiyor, birimiz fincanda, birimiz ince belli bardakta. Birimizin çayı sıcak olacak ama eli yanmayacak. Ötekininki yeni demlenmiş olacak ama beklemiş gibi yumuşak içilecek.

Garsonun yüzünde bazen şu ifadeyi görüyorum:

“Keşke bunlar yemek isteseydi.”

Sonra sohbete başlıyoruz.

Bir arkadaş “Geçen gün bizim eski müdürü gördüm,” diyor.

Hangisi olduğunu bulmamız yirmi dakika sürüyor. Adını kimse söylemiyor; bıyığından, kayınbiraderinden, yazlığının bulunduğu yerden ilerliyoruz.

Sonunda kim olduğunu anlıyoruz.

Bu kez arkadaş, adamı niye anlattığını hatırlamıyor.

Hiçbirimiz rahatsız olmuyoruz. Zaten buluşma sebebimiz bilgi edinmek değil.

Evde ise en büyük anlaşmazlık, benim “lazım olur” dediğim eşyalar.

Çocuklar çekmecelerimi açıp şaşırıyorlar.

“Anne, bunun kablosunu niye saklıyorsun? Cihazı bile yok!”

Cihazı yok diye kabloyu sokağa mı atalım? Yıllarca birlikte çalışmışız.

Bir kutuda anahtarlarım var. Bazılarının hangi kapıyı açtığı belli değil. Ama sırf kapıyı bilmiyoruz diye anahtarı suçlayamayız.

Geçen ay hepsini atmaya kalktılar. Tam o sırada balkondaki dolabın anahtarı kayboldu.

Kutuyu getirdim.

İçinden çıkmadı ama herkes biraz daha saygılı davrandı.

Bizim evde bazı eşyalar kullanılmak için değil, aileyi temsil etmek için duruyor. Güzel tabaklar mesela. Günlük tabak kırılırsa üzülüyoruz; güzel tabak çıkarılırsa tedirgin oluyoruz.

Geçen gün en güzel fincanda kendime kahve yaptım.

Eşim, “Bir şey mi oldu?” dedi.

“Yok,” dedim. “Bu evde kırk yıldır oturuyorum. Artık hatırlı misafir sayılırım.”

Torun gelince bütün düzen değişiyor tabii. Bizim çocukların dokunamadığı eşyalara onun mülkiyet hakkı var.

Kızım bakıyor:

“Anne, biz küçükken o koltuğun üstüne çıkamazdık.”

“Doğru,” diyorum.

“Peki bu niye çıkıyor?”

“Sen aşağı indirince ağlıyordun. Bunu aşağı indirince ben üzülüyorum.”

Geçen gün torun, “Nenr, sen küçükken internet yok muydu?” diye sordu.

“Yoktu.”

“Peki bilmediğiniz şeyleri kime soruyordunuz?”

“Büyüklerimize.”

Bir süre düşündü.

Sonra çok ciddi bir sesle:

“Demek o zaman sizin şarjınız hiç bitmiyordu.”

Güldüm. Ardından ona çocukluğumdan bir şey anlatmaya başladım. Bu kez sözümü kesmedi. Yüzüme bakıp dinledi.

Çayım soğudu. Telefonum çaldı, açmadım.

İnsan bazen anlatacak yeni bir şey aramıyor. Bildiklerini ilk kez dinleyecek birini bulması yetiyor.

Akşam çocuklar yine “Sen yorulma, biz toplarız,” dediler.

Bu kez itiraz etmedim. Koltuğuma oturdum, torun da yanıma kıvrıldı.

Mutfaktan kızım
seslendi:

“Anne, şu küçük tornavida nerede?”

Gözlerimi kapatıp keyifle arkamı yasladım.

“Atın dediğiniz çekmecede,” dedim. “Cihazı olmayan kablonun yanında.”

Sonra da ekledim:

“Alırken dikkat et. Orada aile düzenimiz duruyor.”

Yorum Yazın

Facebook Yorum

Yaşar Yeşilkuşak

    iletişime geç

    Yaşar Yeşilkuşak

    Bizi Takip Edin
    Facebook
    Twitter
    Instagram
    Youtube
    Köşe Yazarları
    Yaşar Yeşilkuşak
    Yaşar Yeşilkuşak Annem Artık Biraz Dinlensin!
    Mustafa Fındık
    Mustafa Fındık “ MİLLİYETÇİLER ÜLKE YÖNETİMİ ÜLKÜSÜNDEN UZAK TUTULAMAZ”
    Fikret Özdemir /İlahiyatçı - Yazar
    Fikret Özdemir /İlahiyatçı - Yazar İSLAM’DAN MI UZAKLAŞIYORLAR, BİZDEN Mİ?
    Yeliz Çelebi Ergin
    Yeliz Çelebi Ergin DOKTORLAR YALAN MI SÖYLÜYOR? YILLARDIR ÇEKTİĞİNİZ AĞRILARIN SEBEBİNİN ASLINDA PSİKOSOMATİK OLDUĞUNU BİLİYOR MUYDUNUZ?
    Adnan Tokuç
    Adnan Tokuç ŞAİR EMEL YILMAZ HOCAMIZI İÇTENLİKLE TEBRİK EDİYORUZ!
    Ali Kayadibi
    Ali Kayadibi Bedene kazınmış yoksunluk!
    Haber Vizyon
    KünyeGizlilik PolitikasıAGBRSSSitemapSitene EkleArşivİletişim
    SOSYAL MEDYA BAĞLANTILARI
    FACEBOOKTWITTERINSTAGRAMLINKEDINYOUTUBE

    Haber Vizyon | Yazılım: Onemsoft